طراوت تا انتهای افق ترنم شادی را خواند و خاک بر خود بالید که در افلاک است .
آنجایی که طراوت از در و دیوار بارید و نفس بلبل بوی لطافت می داد .
دلها وسعت یافت .
و چشم های دریایی مسرور شدند .
عشق از ایمان به خدا نشآت گرفت و باعث لطافت روح شد .
نسیم آهسته آهسته موی درختان را شانه زد .
شبنم چهره طبیعت را شست و آفتاب پدرانه دستی بر شانه شاخه ها زد .
درختان به طبیعت سلام گفتند و در این همایش گلها چهره بر چهره ساییدند .
در اجتماع شکوفه ها بلبلان خواننده بودند .
همه چیز سبز بهاری شده بود.
آری بهار آمد .
ولی عید واقعی این چنین است :
که دلت رنگ بهار یابد و خانه تکانی از دل آغاز گردد و هر چه غیر خدایی است را از دل و قلبت خارج سازی و حرکت به سوی معبود را ادامه دهی و آنجاست که زمزمه میکنی « الذی جعلته للمسلمین عیدا ».
عيد نه جامه رنگارنگ پوشيدن كه اين عيد كودكان است .
نه شربت و شيرينى و غذاهاى متنوع خوردن كه اين عيد شكمبارگان است .
نه به سياحت و تفرج بى محتوى پرداختن كه اين عيد ولگردان است .
نه بى بند وبارى و هرزگى و عياشى كردن كه اين عيد بوالهوسان است .
سبزه روياندن و آتش بازى كردن  كه اين عيد خرافه پرستان است .
اگر بخواهيم عيد نوروز براى ما يك عيد واقعى باشد بايد به ارزشهاى اسلامى اين عيد كه در سايه تعاليم اسلامى رنگ دينى پيدا كرده توجه نموده و از ضد ارزشهاى عيد كه احياى ارزشهاى جاهلى و از سنتهاى دوران آتش پرستى است دورى نماييم .
در آخر باید بگوییم عید ما زمانی است که بهار واقعی بیاید .
همو که سالهای سال دل منتظر اوست .
همان که چشم ها به عشقش چشمه سار شدند .
همان که باید دست پدرانه اش را بر شانه ها بزند .
همان نسیمی که باید بوزد تا موی سرشاخه ها شانه شود .
پس همه با هم میگوییم :
« اللّهمّ عجّل لولیّک الفرج »